The end of the world!

Hallo allemaal, daar zijn we weer. We hebben nu Chili definitief achter ons gelaten. Na dit berichtje komen er alleen nog maar verhalen vanuit Argentinië, Bolivia en Peru. Jaja, het einde is in zicht. Maar we genieten nog steeds volop van al het moois in Zuid-Amerika. In dit verhaal zijn we nog steeds met z´n drieën aan het reizen.

De ´W´ van wandeling:
In Puerto Natales (Chili) ligt het Nationaal Park ´Torres del Paine´. Hier kun je hele mooie wandelingen maken. Dus dat wilden wij ook gaan doen. Vrijdag 16 maart hebben we de nodige dingen gehuurd: tent, matjes, borden, bestek, bekers en gaspit. Zaterdag de 17de hebben we de laatste dingen geregeld (tas inpakken, meeneembaar voedsel kopen) en stonden we klaar om opgehaald te worden. Nou schijnen ze in Chili ook de tijd te verzetten, het tweede weekend van maart welteverstaan en dat wisten wij natuurlijk niet. Toen we daar achterkwamen hadden we inmiddels al 3 kwartier gewacht en moesten we nog een half uur wachten. Haha.

Het was een eindje rijden en vanaf de ingang van het park was het nog een stukje met de minibus om bij de eerste kampeerplaats te komen. Hier hebben we onze tent opgezet en hebben we lekker buiten in de frisse lucht gekookt en gegeten. Deze nacht zou onze 1e nacht in een tent worden. En natuurlijk moest het kei hard gaan regenen en waaien. We hebben af en toe echt gedacht dat de tent weg zou waaien. Maar goed, na de 1e nacht overleefd te hebben, scheen het de volgende dag (18de) nog steeds te regenen. We gingen buiten ontbijten, maar al snel moesten we haast maken, want alles werd nat. Na veel getwijfel hadden we toch besloten om naar boven de wandelen. Dus wij onze poncho´s aan het regenhoes om de backpack. Het was een behoorlijke klim en we werden steeds natter en kregen het steeds kouder. We zouden sowieso naar de eerste refugio (slaapplaats en rustpunt) lopen om daar iets te gaan eten en om onszelf op te warmen. Daar hoorden van andere mensen, die helemaal naar boven waren gelopen, dat zij niets konden zien van het uitzicht, omdat het te mistig was daarvoor. Na een kort oveleg, hadden we besloten om maar terug te wandelen, ivm verder omhoog en dan niets anders dan wolken aan te treffen. Toen we terug bij de ´basis´ waren, hebben we lekker gedoucht en zijn we naar de refugio gegaan die bij onze camping zat, zodat we ons op konden warmen en konden kaarten.

De nacht die volgde was net zo erg als de eerste nacht, maar dit keer scheen de zon volop toen we wakker werden (19de). Dus we pakten al (lees: alles, dus tot en met de tent toe) onze spullen in en gingen met 3 overladen backpacks richting volgende camping. Het was een lekkere wandeling dit keer. Af en toe wel klimmen, maar niet zo steil als de vorige dag. We wilden soweiso tot de 1e refugio, maar de camping erna zou beter uitkomen. Bij de eerste refugio moesten we wel onze energie zoeken om verder te gaan, maar ook de laatste paar uur hebben we overleefd. Onderweg kwamen we wel vaak in aanraking met Jan de Wind, die windjes blies van 100 km per uur, dus dat is best hard. Nu waai je natuurlijk niet zomaar van een berg af, maar dat gevoel hadden we op dat moment wel. We hebben onderweg heerlijk genoten van het mooie uitzicht. De meren zijn kei blauw, dat komt omdat ze zijn ontstaan door smeltend ijs, en ijswater is schijnbaar blauw. Ook hadden we uitkijk op puntige torens die het park rijk is (vandaar de naam waarschijnlijk). En er was veel groen. Ook was het af en toe een heel avontuur. We moesten beekjes stromend water oversteken of zelfs hele modderpoelen. Toen we bij de camping aankwamen hadden we onze tent weer opgezet en hadden we de tas met eten in de boom gehangen. We hadden gehoord dat er muizen op deze camping zaten en die wilden we natuurlijk niet in onze tent hebben.

De 20ste hadden we weer een klim op het programma staan. Dan klim je dus omhoog naar een mooi uitzichtspunt en dan loop je dezelfde route weer terug naar beneden. Dit is soms best frustrerend, maar dit verklaard de naam van de route, de W. Ook was het frustrerend dat er veel kleine dalletjes waren, waarbij we telkens eerst omlaag moesten lopen en dan weer omhoog, om het pad weer te kunnen volgen. Ondanks de verschrikkelijke spierpijn die we natuurlijk inmiddels wel hadden, was het een mooie wandeling. We moesten elkaar af en toe wel motiveren, maar het uitzichtpunt was meer dan de moeite waard. Terug naar beneden begon het lichtjes te regenen, maar gelukkig zette het niet door. Terug bij de tent waren we helemaal kapot en zijn lekker vroeg naar bed gegaan.

De 21ste was onze laatste dag. We zouden nog 2 uurtjes moeten lopen naar ons eindpunt. Ook hier hadden we weer een vrij vlakke wandeling en de klimmen die er waren, waren weer niet hoog. Dat kwam goed uit, want onze kuiten deden inmiddels wel pijn. Toen we er waren, moesten we nog even wachten en dan zouden we met de boot en bus teruggaan naar Puerto Natales. Waar we weer heerlijk hebben genoten van een warme douche en een heerlijk zacht bedje.


Verjaardagen:
Zowel Evelien als Jannie zijn in de afgelopen periode jarig geweest. Zaterdag 24 maart werd Evelien 25 en dat hebben we in Punta Arenas (Chili) gevierd. Hier hadden we een heel appartement (woonkamer, slaapkamer, badkamer, keuken, mega-koelkast en 2 tv´s met kabel=net 5 series en filmpjes kijken) voor onszelf voor een klein prijsje. Maandag 26 maart werd Jannie 24 en dat hebben we in Ushuaia (Argentinië) gevierd. Dus we hebben de afgelopen dagen veel taart en veel borrels op.


The end of the world:
Ushuaia is de meest zuidelijke stad, dus vandaar de titel van dit stukje. Helaas regent het hier veel en waait er af en toe een koud briesje vanaf het 1000 km verderop gelegen Antartica. Toch hebben bedbugs hun leven kunnen creëren hier en daar zijn wij de dupe van geworden. Gelukkig hebben ze er in Argentinië vaker last van gehad, dus er bestaat zoiets als een gasfles die alle beestjes dood. Alleen omdat het nog nooit is voorgekomen in Ushuaia, moesten deze gasflessen uit Buenos Aires komen. En omdat deze flessen ontvlambaar zijn, werden ze niet per vliegtuig, maar per vrachtwagen gebracht. Inmiddels zijn we bedbug-vrij, hoewel de jeuk nog steeds onverdragelijk is, maar dat zal ook wel weer over gaan. Maar zoals jullie zien, is het klimaat erg aan het veranderen en moeten er drastisch maatregelen genomen worden. Kijk maar eens op www.hier.nu wat je allemaal kan doen om te helpen.

Tot de volgende keer en succes met je nieuwe voornemens. Liefs Ellis en Jannie!